Miło mi poinformować,że strona została nominowana w konkursie POLSKI INTERNET 2011 w kategorii:strona prywatna.

Jadwiga Badowska pracowała w gdańskiej rozgłośni Polskiego Radia,między innymi reżyserując także słuchowiska.Po powrocie męża Władysława (1946r.)przez 1,5 roku zajmowała się wraz z nim rybołówstwem(wiązanie haków i sieci,połów przynęty w Krynicy Morskiej).Po wojnie była założycielką (wraz z J.Pikiel) toruńskiego Teatru Lalek.Grała na scenie Teatru Gnieżnieńskiego,potem Fredry. W 1951 r. zamieszkała na stałe w Poznaniu. Publikowała wiersze,eseje,wspomnienia;jako aktorka i reżyserka w teatrze prowadziła  też  teatry szkolne oraz  otrzymywała nagrody na konkursach poetyckich. Jadwiga Badowska była współzałożycielką Literackiej Grupy Niezależnych "Swantewit".Był to też czas fascynacji  kulturą hinduską i działalności w towarzystwie przyjaciół Indii, tym samym założyła Teatr AGIWA(1958-1960),wystawiając własne sztuki,,Pieśń Papuszy" i ,,Adżanti".

Pracowała także w legendarnym już teatrze  dla dzieci- ,,MARCINEK" w Poznaniu-jako aktorka,literatka,organizatorka widowni i plastyk.Została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i odznaką,,Zasłużony działacz Kultury w Polsce"

Wiersze  poetki to drobne szkice, obrazki, w centrum których zawsze stoi Natura. Poetka notuje małą cząstkę świata w sposób najpełniejszy, ponieważ oddaje jego barwę, muzykę i całą otaczającą go atmosferę. Spacerując   np.po Dziwnym ogrodzie, Czytelnik spotyka kamyki polne, korniki w drewnianej belce, pieska podobnego do chryzantemy, a do jego stóp podbiegają kasztany na okrągłych nóżkach.(na podstawie przedmowy  do ,,Dziwny Ogród")

Wruszające autorskie tomiki  o tematyce wileńskiej-Krople słońca,Zaszumiała mi willa,Miedzioryty,Ondyna nad Niemnem-są chwilą,wspomnieniem ,tęsknotą...

W okresie lat 80-tych interesowała się literaturą francuską,biegle władając tym językiem-tomik,,Do ciebie Dafne"

*****************

Wychodzę z bieli

co dzień i czekam,

aż biel się złamie

w cynobrze,różu,

wtedy nadejdzie

mój czas odlotu

aż się zmarmurzę.

*****************

Jadwiga Badowska-Muszyńska była aktywnym członkiem Polskiego Związku Esperantystów,w  tym języku  oraz w polskim - wydała tomik poezji,,Dęby rogalińskie".Poniżej zaproszenie  wraz z   autorskim wierszem zredagowane przez poetkę  na  Międzynarodowy Kongres Esperanto w Poznaniu w dn 11-16.08 1985r.Należała do ZNP.

W latach 60-80 z wielkimi sukcesami  jako reżyserka i dyrektor literacki,prowadziła  dziecięco-młodzieżowy zespół teatralny,,MASECZKA",wystawiając w Domu Drukarza w Poznaniu  sztuki teatralne, własnego autorstwa,np.nagrodzona II miejscem,w Ogólnopolskim konkursie na scenariusz  teatralny dla dzieci  -sztuka ,,TUSZIMUNI- czyli baśń o Ntombi  i morzu" czy nowatorska adaptacja ,,Kopciuszek".Oprawą plastyczną oraz scenografią zajmował się  absolwent ASP w Poznaniu-syn Tadeusz Badowski.Wszystkie przedstawienia zawsze były  wielkim sukcesem   w  poznańskim  środowisku artystycznym.

zaproszenie na przedstawienie teatralne

W póżniejszym okresie twórczości  oraz aktywności zawodowej,oprócz  poezji -uczestnictwa w ZLP oraz ZNP -współtworzyła wieczorki poetyckie,wspólne tomiki,warsztaty artystyczno-literackie,konkursy literackie; z miłości do teatru, poetka prowadziła już w okrojonym składzie  dziecięcą grupę teatralną,,ZŁOTY KLUCZYK" przy klubie OS-Raszyn,złożoną z  uczniów okolicznych szkół.Wszystkie te wydarzenia  artystyczne-m.in. sztuka napisana na Międzynarodowy  Dzień Dziecka-,,I będzie wracać lato",odbijały się dalekim echem wśród środowiska młodzieżowego oraz artystycznego.Wielki talent artystyczny,niebywałe wyczucie pedagogiczne,wielkie doświadczenie sceniczne powodowały,że potrafiła zaszczepić miłość do sztuki u przeciętnego ,młodego człowieka,wprowadzając go w Swój magiczny świat poezji,teatru,muzyki i malarstwa.W międzyczasie pisała wiersze,oraz sztuki teatralne  dla dzieci do  gazetek ,,Misia" i ,,Świerszczyka"- np.bajkę-,,Nad łąkami wielkie chmury",tomik dla dzieci-,,Uliczkami po Poznaniu".W póżniejszym czasie zaczynają powstawać -,,Irysy w deszczu" oraz wspólne  tomiki poetyckie tematycznie związane z miastem Poznań.Jako miłośniczka literatury polskiej,przyjażniła się z Ignacym Mosiem-twórcą  muzeum Sienkiewicza w Poznaniu.

Kochała ludzi-nietuzinkowych,wrażliwych artystów;kochała rodzinę,którą lubiła się otaczać,którą scalała-z każdego z nas potrafiła wyłuskać choć  odrobinę duszy artystycznej.Interesowała się astrologią  oraz metafizyką.Mimo,iż w latach powojennych mieszkała  także nad morzem,ukochała  ponad wszystko podhale-Gorce i Tatry,gdzie miał wielu  przyjaciół;góralkę ,poetkę Antoninę Zacharę-Wnękową,plastyczkę i pisarkę Janinę Zaborowską;dziennikarza i publicystę  Aleksandra Zaczyńskiego,do których jeżdziłyśmy w czasie wakacji.Oprócz gór,wielką miłością dażyła  Wilno oraz jego okolice-które były wspomnieniem jej dziecięcych lat.Działała w W Stowarzyszeniu Polsko-Litewskim,uczestniczyła w poznańskich Kaziukach,wielu jej przyjaciół to  artyści,m.in:Łucja Danielewska-poetka,poeta grecki N.Chadzinikolau,rodzina   przyrodników i podróżników Fiedlerowie z Puszczykowa,przyjaciółka A.Zwolska-lekarka,pisarka; oraz duże grono plastyków i literatów  środowiska poznańskiego.

Wiersze dla dzieci oraz młodzieży autorki,znajdują się w kanonach nauczania  początkowego:antologia i zbiór -,,Z ludżmi i przyrodą.Wybór literatury  dla dzieci przedszkolnych z komentarzem metodycznym "wyd.1991r.

Wiele tomików autorskich  poetki jest ilustrowanych  grafiką artystów-plastyków: synowej -artystki Niny Badowskiej oraz syna plastyka-Tadeusza Badowskiego,m.in.-Do Ciebie Dafne:Dęby Rogalińskie...

Jadwiga Badowska Muszyńska   jako humanistka ,oznaczała  się niebywałą  charyzmą,szacunkiem dla twórcy,umiłowaniem piękna i natury(częste pobyty na wsi w Kołatce  u syna Tadeusza i rodziny) oraz fascynacją  literaturą romantyzmu  polskiego.Do końca  udzielała wskazówek  młodym adeptom  sztuki poetyckiej  ,będąc  mentorem,nauczycielką przewodnikiem w zawiłym świecie prawdziwej twórczości.

W obecnych czasach ,trudno  znależć człowieka  o tak szerokich horyzontach i wszechstronności jakim była Jadwiga Badowska-Muszyńska.Zabierając odbiorcę w baśniowy,subtelny świat  swojej wyobrażni  i wrażliwości ,jakby mimochodem ukazywała kunszt poetycki najwyższych lotów,wzbudzając tym samym szacunek ,podziw  oraz niejakie zdziwienie,że można na rzeczywistość  patrzeć z innej strony.

Była twórcza do ostatnich chwil swego ciekawego życia,czego dowodem były spotkania literackie i wydawanie kolejnych tomików wierszy.

W rodzinnym gronie zwana Babuszką Jagódką, była przede wszystkim

PRAWDZIWĄ ARTYSTKĄ.

Jedne z ostatnich zdjęć  poetki-15.10.2005 i wiosna 2006 -Koszalin

Małgorzata Franek-Malinowska,wnuczka(najstarsza)

W tworzeniu tej subiektywnej  strony brali udział także moi synowie,prawnukowie poetki:Michał(wiersze) i Adam(zdjęcia).

Oto wiersze  o nich i dla nich,napisane w czasie pobytu w Koszalinie 1995r.:

Adaś

Adaś zawsze jest w raju,

ma skrzydła na których lata,

i nie boi się dżdżownicy,

choć trochę podobna  do diabła,

kiedy udawał w raju węża.

Adaś kocha wszystkie zwierzęta!

Dla Michałka

Masz oczy jak dwa jeziora,

a czasem jak morze

kiedy słońce w nie wpada.

Twoje oczy patrzą uważnie

I mówią-Płyń ze mną!

Dokąd?-Na kraniec świata!

Wszelkie prawa zastrzeżone

wykorzystywanie  zdjęć oraz zasobów  literackich tej strony,

bez zgody rodziny artystki-zabronione.